wtorek, 23 stycznia 2018

Z rejestru strasznych snów

Song of Time

Minuty skapywały gęstymi, smolistymi kroplami. Nawet sekundy, pracowicie odmierzane przez stary radziecki budzik, zwolniły. Czas, pojęcie względne. W tym przypadku dłużył się niemiłosiernie. Anna nawet nie zadała sobie trudu, żeby przyłożyć głowę do poduszki. Bo ileż można? Sen nadal nie przychodził, przeganiany dymem z papierosów, których w paczce było coraz mniej. Co innego ze wspomnieniami.
Moja wina, moja wina,moja bardzo wielka wina. Słowa apologii bezwiednie związane były z jego twarzą. Błąd szczenięctwa? Tak, to bardzo prawdopodobne. Ale nadal było jej wstyd. Zraniła go w końcu więcej niż raz. 

Szkolny korytarz skąpany był w słońcu. Czekali razem na historię. W końcu tak to się zaczęło. Chyba w drugiej klasie. Nieudolnie zagadała do niego z pytaniem: „Słuchasz Najtłisza?” Po raz drugi. „Już się mnie o to pytałaś.” - Anna do dzisiaj rumieniła się i złościła za swoją nastoletnią głupotę. Później przyszła ta upojna wiosna. Ognisko, piwo pite w ukryciu i pamiętna gra w butelkę, kiedy wszyscy oszukiwali. Wtedy odkryła jak słodko potrafią smakować jego usta.
Później przyszły koncerty, szczególnie ten jeden, pierwszy. Złapał ją za rękę i wciągnął do siebie na scenę. A we wrześniu były glany, trzymanie się za ręce pod ławką i malowanie mu paznokci. Chodzenie za rękę, ukrywane przed światem pocałunki. Mała chmurka szczęścia na której unosiła się niczym Mała Mi.

A później zaczęło się psuć. Był nie taki, jak być powinien. Na większość propozycji odpowiadał: Nie chce mi się. Bardzo prawdopodobne, że już wtedy się go wstydziła. Ale najbardziej wstydziła się siebie. Uciekała od jego dotyku, uciekała od niego. Przecież skąd miał wiedzieć, że kiedy wraca do domu jej wiecznie pijany ojciec po raz kolejny próbował się do niej dobierać? Skąd miał wiedzieć, że siniaki na rękach to nie była kwestia pracy w gospodarstwie, ale metoda „hartowania charakteru” mokrą szmatą skutecznie utrwalana przez jej matkę? W końcu przyszedł pierwszy dzień czerwca. I wtedy po raz pierwszy złamała mu serce.

Dopiero później, znacznie później doszła do wniosku, że stała za tym jej matka. Tak długo sączyła do jej uszu jad, twierdziła w końcu, że stać ją na kogoś lepszego. Ale związek z kimś lepszym skończył się… Tak jak się skończył. Anna nigdy nie przebaczyła matce, że wtedy ją sprzedała. Bo chyba tylko tak można było nazwać tę chorą sytuację.

We następnego września ich drogi znowu się spotkały. Orbitowali wokół siebie przez 3 lata. Bliżej, dalej. Ale zawsze w zasięgu wzroku. Stary piec kaflowy w obskurnej knajpie był niemym świadkiem ich rozmów, uśmiechów, konfrontacji charakterów. Oczywiście, że w międzyczasie była studniówka. Każde przyszło z kimś innym, w końcu oficjalnie już nie byli parą. I każde zawiodło się na swoim partnerze. Pić na smutno skończyli o 4 rano. Później był luty i wariata godny wyjazd na Śląsk. W końcu przyszedł marzec, jego urodziny, koncert jakiegoś kiczowatego zespołu z pogranicza disco w rytmie polo. Wtedy po raz drugi złamała mu serce. Tym razem skutecznie.

Anna otworzyła oczy. Jak dobrze, że przy łóżku leżał jej dyżurny notatnik.

Najmilszy,
Od dwóch miesięcy nie mogę spać. Może to wina leków, które biorę. Bo wyobraź sobie, że wyzdrowiałam już prawie zupełnie. Tylko czasami o tym zapominam. Następną kontrolę mam dopiero w przyszłym miesiącu, ale powoli odbijam się od dna. Mam nadzieję, że będzie to moja ostatnia wizyta w tamtym gabinecie. Od leków nie śpię, chudnę i nie mogę się skoncentrować. Zaiste, wiem już dlaczego zawsze uważałeś na moją głowę. W końcu to siedlisko potworów tego świata.
Tu jest pięknie, choć często nie umiem się odnaleźć. Pamiętam, kiedy mówiłeś, że każdy z nas jest wyspiarzem, w otoczeniu innych wyspiarzy. I chyba miałeś rację. Jak zwykle z resztą. Ty przecież zawsze masz rację. Często, kiedy mam czas, siedzę w oknie i z piętnastego piętra patrzę na ludzi na dole. To zabawne, patrzeć na korki, ludzki pośpiech i wkurw. Zwłaszcza wtedy, kiedy dzieli nas od siebie tafla szkła i metry sześcienne powietrza. Ostatnio częściej widzę jednak smog. Ta szara chmura zabójczego dymu skutecznie odgradza mnie od świata, którego nienawidzę.
Chwilami czuję się samotna. Tak, to dobre słowo, żeby to oddać. Nie tylko przez to, że Cię tutaj nie ma. Najbardziej dojmującym odczuciem jest to, kiedy w piątek wieczorem odpalasz kolejny głupi film, bo nie masz z kim się spotkać. I kiedy wszyscy coś ode mnie chcą, a kiedy przestaję być potrzebna – wtedy odrzucają mnie jak zepsutą zabawkę. Tak jak ja kiedyś Ciebie.
A wiesz, Żeglarzu Kochany, że śniłeś mi się ostatnio? Jakimś cudem wyrwałam wczoraj nocy kapkę snu. Noc była jasna i zimna, zupełnie jak wtedy na Rudawach. Śnieg iskierkami grał w świetle Miesiąca. Drzewa i płoty trzeszczały od mrozu. Nawet nie wiesz, jak dawno nie widziałam gwiazd? Tam, gdzie mieszkam nie widać nawet księżyca, a w nocy jest zupełnie jasno. Bałam się wtedy. Sama nie wiem czego. Coś czaiło się pod powałą. Chyba nawet Ci o tym opowiedziałam. Nic nie odpowiedziałeś i jeszcze mocniej okryłeś mnie kocem. Bo ty chyba nigdy nic nie mówisz. Dolałeś do kubka odrobinę wody z samowara i wstałeś, żeby dołożyć do pieca. Za drzwiami wyły wilki.
A później wszystko się zmieniło, zupełnie jak w jakimś kalejdoskopie. Dom, las, śnieg, konie. I to, że się bałam. Cały czas tak okrutnie się bałam. Teraz sama nie wiem czego dokładnie.
To chyba powtarza się za każdym razem, kiedy wykradnę Pani Nocy trochę snu.
Wszystko, co z nich pamiętam to zimno, strach, lodowy błękit twoich oczu i to, że smakujesz krwią. Czekam na te sny. Chcę więcej.
Choć nawet w nich mi nie wybaczysz.


Kilka łez cicho spłynęło po policzku, prosto na niezaschnięty jeszcze atrament.

To ma chyba charakter autoterapii i wyznania grzechów. Po czterech latach zdałam sobie sprawę ze zła, jakie wyrządziłam pewniej, niegdyś drogiej mi osobie.

3 komentarze:

  1. Że to jest bardzo dobre, to oczywiste, bo u Ciebie wszystko zawsze jest bardzo dobre.
    Ale kurde, znajome. Jedną osobę, kiedyś bardzo ważną, też rozpieprzyłam, bo nie mówiłam o tym, co się dzieje. Chociaż może, teraz się tego uczę, może rozpieprzyliśmy się nawzajem, bo jak mu już powiedziałam, to wcale mi nie pomógł.
    I teraz, jak mi się układa, też się strasznie tego boję, że coś spieprzę. Że tak jak bohaterka w końcu uwierzę matce, że wie lepiej ode mnie, kto jest dla mnie dobry.
    Ale wiem, że jeśli uwierzę, to będę tego żałować.
    Dziękuję za ten tekst. Dla Ciebie autoterapia, mi też bardzo pomógł.
    Green.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Green! Jak dobrze Cię widzieć! Dziękuje za miłe słowa. Nawet nie spodziewałam się, że tekst przyniesie ulgę nie tylko mnie. Czasami bywa tak, że nasi najbliżsi ranią nas, nawet wtedy,kiedy zarzekają się, że są ostatnimi osobami na świecie, które byłyby skłonne do zrobienia nam krzywdy.

      Usuń
    2. Generalnie na ogół tego nie robię, ale cóż, być może ostatni raz ogarnęłam się na tyle, żeby coś napisać... Więc zapraszam http://green-jumping.blogspot.com/2018/02/18-bezsennosc.html ;)

      Usuń